387 / Moja historia. Cz. 1. Dzieciństwo i okres dojrzewania

Dzień zaczęłam od wizyty u dentysty. To była szósta wizyta ze złośliwym zębem i jak na razie ostatnia. W końcu prawie wszystkie nerwy obumarły i tylko trochę mnie bolało. To było leczenie kanałowe. Robili mi dzisiaj różne rzeczy przy tym zębie, takich urządzeń jeszcze nigdy nie widziałam, a na dodatek miałam dzisiaj 2 prześwietlenia tego zęba. Na razie spokój. Będę musiała pójść z nim za pół roku na założenie korony. Cieszę się, że w ostatnich miesiącach wyleczyłam wszystkie zęby.

Dziś nie byłam w szkole, w środy nie chodzę. Do południa nabiegałam się po lekarzach, byłam u ogólnego i u neurologa. Co jakiś czas wracają do mnie problemy ze zdrowiem, teraz znowu chodzę po lekarzach. Tak mam od 18 roku życia. Byłam też w supermarkecie. Kupiłam morele, jabłka, kawę, jogurty naturalne, wafle ryżowe, mus dla niemowląt, pomidory i mus paprykowy do smarowania. Kupiłam też czasopisma. Teraz mam czas na ich czytanie. W końcu przeczytałam czasopisma z kwietniową datą i późniejsze. Potem pięknie posprzątałam mieszkanie, musi być porządek. Aha, w gminie zgłosiłam się na kurs francuskiego. Zaczyna się we wrześniu. Umiem niemiecki, angielski i hiszpański. Teraz francuski. Uczyłam się jeszcze fińskiego i kiedyś na pewno do niego wrócę. Do 30 roku życia zamierzam opanować 6 języków obcych.

Popołudniu byłam u przyjaciół. Cieszę się, że ich mam, bo fajnie razem spędzamy czas. Super się z nimi rozmawia. Oni zawsze mi proponują jedzenie. Dzisiaj mieli naleśniki. Kiedyś zachęcali mnie do spaghetti i do ciasta, ale powiedziałam im już jakiś czas temu, że jestem na specjalnej diecie zaleconej przez lekarza. Z jednej strony miałam dzisiaj ochotę na te naleśniki, ale przecież jestem na specjalnej diecie :) Naleśników nie jadłam od ponad pół roku. Nie zawalę, nie ma takiej opcji. Dzisiaj miałam bardzo długie przerwy między posiłkami, ale bardzo łatwo było mi wytrzymać. Chociaż jest gorąco, to nawet na lody nie miałam ochoty.

Bilans:
9:15 - 3 kromki chrupkiego - 63
12:00 - jogurt naturalny 150g - 50
morela - 21
wafel ryżowy - 26
kawa z mlekiem - 30
18:00 - 3 kromki chrupkiego - 63
mus paprykowy do smarowania - 30
gotowane jajko - 78
pomidor - 26

Razem: 387 kcal. 

Kanapeczki na kolację:

Przedstawiam moją historię, cz. 1:

Od dziecka byłam chuda. Byłam chudym dzieckiem i chudą nastolatką. Każdy zazdrościł mi figury. Moja siostra była pulchna i bardzo się przez to nacierpiała w dzieciństwie (potem schudła w liceum, trzyma wagę i jest super zgrabna). Każdy zawsze mi mówił: „ale ty masz figurę, ale jesteś chuda, chciałabym być taka jak ty”. 

Już kiedy byłam niemowlakiem, to jadłam mało. Kiedy miałam parę miesięcy, to mama zabrała mnie do lekarza, bo kiedy dawała mi butelkę z mlekiem, to piłam tylko 2 łyki i więcej za nic nie chciałam wypić. Mama z tego powodu się o mnie martwiła. Potem zawsze tak było – jadłam bardzo mało. Byłam klasycznym niejadkiem. Jadłam mikroskopijne ilości jedzenia. Rodzice zawsze musieli mnie zmuszać do jedzenia, bo po prostu nie myślałam o jedzeniu. 

To się nie zmieniło, kiedy byłam nastolatką. Kiedy mama robiła pierogi, to jadłam 3 albo 4. Kiedy piekła ciasto, to jadłam kawałek lub dwa. Kiedy były placki ziemniaczane, to jadłam 2. Do szkoły na cały dzień zabierałam jedną małą kanapkę. Nie byłam głodna. Nigdy nie miałam żadnych zaburzeń odżywiania – po prostu więcej nie potrzebowałam.

Była jednak zawsze jedna rzecz, którą kochałam – słodycze. Przez te wszystkie lata prawie codziennie jadłam coś słodkiego, ale zawsze to był tylko jeden batonik, kawałek ciasta albo kawałek czekolady. To mi wystarczało. Zawsze uwielbiałam słodycze i nie wyobrażałam sobie życia bez nich. Nie tyłam, bo nie jadłam za dużo słodyczy. Nie przesadzałam.

Kiedy teraz na to patrzę, to myślę, że przez lata nie jadłam więcej niż 1500 kcal dziennie. To samo było na świętach czy uroczystościach rodzinnych – nigdy się nie przejadałam. Nie wiedziałam, co to znaczy przejeść się. Nawet na swojej osiemnastce nie zjadłam nic oprócz kawałka tortu. To wszystko, co było na stole, po prostu mnie nie ruszało.

Zaznaczam, że nie uprawiałam żadnego sportu. Zawsze nienawidziłam wysiłku fizycznego. Już od podstawówki nienawidziłam wf w szkole. To był mój najgorszy przedmiot, wolałam już matematykę albo fizykę, chociaż jestem humanistką. W liceum załatwiłam sobie zwolnienie lekarskie. Na studiach miałam wf przez 2 semestry i też dostałam zwolnienie od neurologa. Byłam wniebowzięta, bo ćwiczenia fizyczne albo gry zespołowe to była dla mnie największa kara.

W liceum ciężko zachorowałam, leżałam w szpitalu i byłam na sterydach. Bardzo wtedy przytyłam, ale po powrocie do domu bardzo szybko to zrzuciłam. Miałam doskonałą przemianę materii.

Zawsze kochałam swoje ciało. Inne dziewczyny narzekały na nogi, na ramiona czy na coś innego. Ja nie wiedziałam, co to znaczy. Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, że z moim ciałem coś mogłoby być nie tak. Ten aspekt po prostu dla mnie nie istniał. Nie było czegoś takiego w moim życiu. Byłam z siebie w 100% zadowolona. Nie miałam powodu do narzekań. Chudość, doskonała przemiana materii – czego chcieć więcej?

Coś się jednak zmieniło, kiedy miałam 21 lat. Wtedy spieprzyłam moją przemianę materii. Ale o drugiej części mojego życia za kilka dni.